Χρήση ρυθμιστών ανάπτυξης γιβερελίνης σε οπωροφόρα δέντρα

Η ιστορία της χρήσης γιβερελινών ξεκίνησε στην Ιαπωνία, από μια ασθένεια του ρυζιού που έγινε γνωστή ως bakanae, ή «τρελό φυτό», που προκλήθηκε από τον μύκητα Gibberella fujikuroi . Oι γιβερελίνες απομονώθηκαν για πρώτη φορά από αυτόν τον μύκητα, λαμβάνοντας το όνομα με το οποίο τις γνωρίζουμε σήμερα. Εκείνα τα χρόνια είχε αποδειχθεί ότι οι εφαρμογές γιββερελίνης μπορούσαν να αναπαράγουν συμπτώματα ανάλογα με εκείνα της νόσου που προκαλεί ο μύκητας: υπερβολική επιμήκυνση και πιο ωχρός χρωματισμός του φυλλώματος. Μάλιστα, μέχρι σήμερα, ο ίδιος μύκητας Gibberella fujikuroiείναι η πρώτη ύλη για την παραγωγή γιβερελλινών του εμπορίου.

Ενεργή γιββερελλίνη: Ας γινουμε λιγο βαρετοι για λιγο αλλα αναγκαια η έιστημονικη παρεμβαση (οχι κατανοητη απο εναν αγροτη). Για να είναι ενεργή μια γιββερελλίνη, πρέπει να έχει χάσει έναν άνθρακα (C) στη θέση 20 (C-20), δηλαδή από γιββερελλίνη 20 άνθρακα (C20-GA) σε γιββερελλίνη 19 άνθρακα ( C19-GA). Αυτό το στάδιο βιοσύνθεσης καταλύεται από ένα συγκεκριμένο ένζυμο: GA 20-οξειδάση. Η δεύτερη απαίτηση είναι ότι ένα C19-GA ενσωματώνει μια ομάδα υδροξυλίου σε μια συγκεκριμένη θέση (άνθρακας 3). Αυτό το στάδιο οξείδωσης καταλύεται από άλλο ένζυμο (GA 3b-υδροξυλάση ή GA 3-οξειδάση). Αλλά, εάν αντί να ενσωματωθεί μια ομάδα υδροξυλίου (ΟΗ-) στον άνθρακα 3, η υδροξυλίωση λαμβάνει χώρα στον άνθρακα 2, αυτό το GA καθίσταται ανενεργό. Επομένως, η υδροξυλίωση άνθρακα 2 αντιστοιχεί σε ένα στάδιο αδρανοποίησης στο μεταβολισμό GA. Αυτό το στάδιο καταλύεται από ένα άλλο ένζυμο: GA2 οξειδάση (GA2ox). Η σημασία των παραπάνω είναι ότι, εάν υπάρχει μεγάλη ποσότητα γιβερελλινών στο φυτό, απενεργοποιούνται και σχηματίζονται λιγότερες γιβερελλίνες. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η βιομηχανία χρησιμοποίησε αυτό το φαινόμενο για να δημιουργήσει διαφορετικούς ρυθμιστές ανάπτυξης.

Στο αβοκάντο

Ο στόχος είναι η επιβράδυνση της ανάπτυξης: Αυτό που είναι ενδιαφέρον είναι να ρυθμίσουμε τις γιβερελλίνες εσωτερικά στα δέντρα, να προσπαθήσουμε να περιορίσουμε τα δέντρα σε έναν πολύ στενό χώρο, ώστε να μπουν γρήγορα στην παραγωγή. Για το λόγο αυτό, επιδιώκουμε να παίξουμε ενάντια στη γιββερελλίνη και, για αυτό, μπορούν να εφαρμοστούν διαφορετικοί τύποι αναστολέων βιοσύνθεσης γιββερελλίνης που δρουν ως επιβραδυντικά ανάπτυξης στις καλλιέργειες.

Οι ρυθμιστές ανάπτυξης είναι πολύπλοκοι επειδή δημιουργούν μια τροποποίηση στην ανάπτυξη των φυτών, επομένως είναι δύσκολο να προβλεφθεί η απόλυτη ανταπόκριση του φυτού στις εφαρμογές αυτών των προϊόντων. Ωστόσο, οι τοπικές δοκιμές επιτρέπουν την προσαρμογή των δόσεων. Οι αναστολείς γιβερελίνης στο αβοκάντο είναι πολύ καλά εργαλεία για τη μείωση της ευρωστίας των φυτών. Και σε πολλές περιπτώσεις δημιουργούν μεγαλύτερη κατακράτηση φρούτων ως απόκριση.

Στις κερασιες

για να επιτευχθεί μεγαλύτερη σταθερότητα, μεγαλύτερο μέγεθος και καθυστέρηση στη συγκομιδή: Το γιβερελικό οξύ (GA) χρησιμοποιείται σε όλη τη βιομηχανία κερασιών. Ο πρώτος που ανέφερε τη χρήση του ήταν ο Δρ William M. Proebsting στις ποικιλίες Bing, Lambert και Rainier, όπου τόνισε τις επιπτώσεις στο μέγεθος, τη σφριγηλότητα και το κοίλωμα. Μέχρι στιγμής έχουν εντοπιστεί περισσότερα από 100 ισομερή AG, αλλά το καταχωρημένο προϊόν για το κεράσι είναι το AG3, το οποίο παράγει μεγαλύτερη σταθερότητα, μεγαλύτερο μέγεθος και καθυστερεί τη συγκομιδή κατά 4 έως 5 ημέρες. αν και η εφαρμογή υψηλών δόσεων μπορεί να επηρεάσει το ανθικό περιβάλλον. Η τυπική δόση που χρησιμοποιείται είναι 20 ppm και ο κατάλληλος χρόνος για την εφαρμογή της είναι όταν ο καρπός έχει αχυρένιο χρώμα, δηλαδή περίπου 3 με 4 εβδομάδες πριν τη συγκομιδή.

Σε εσπεριδοειδή,

καρπόδεση και αρχική ανάπτυξη: 

Οι μελέτες είναι σαφεις για την καρπόδεση, η ανταπόκριση στη γιββερελίνη εμφανίζεται αποκλειστικά στις κλημεντίνες. Στα υπόλοιπα εσπεριδοειδή δεν υπάρχει κατηγορηματικό προηγούμενο που να υποστηρίζει τη χρησιμότητά τους, τονίζει. Η σύσταση για τις κλημεντίνες είναι να εφαρμόζεται σε δόσεις από 7 έως 10 ppm μόλις φτάσει το 90% της πτώσης των πετάλων, σχεδόν όταν φτάσουν στην καρπόδεση. Δεδομένου ότι είναι σύνηθες να έχουμε μεγάλη περίοδο ανθοφορίας, όταν φτάσει αυτό το 90%, ένα μεγάλο μέρος του καρπού έχει μείνει χωρίς επεξεργασία και έχει μεγάλη πιθανότητα πτώσης. Η λύση αποτελείται από δύο εφαρμογές, η πρώτη γίνεται με 50% πτώση πετάλων και η δεύτερη στο 90%. Σε κρύες εποχές μπορεί να απαιτηθούν τρεις εφαρμογές.

Στα επιτραπέζια σταφύλια:

 Η χρήση της GA ήταν ορόσημο, αφού επέτρεψε την εμπορική πώληση ποικιλιών χωρίς κουκούτσι που είχαν παραχθεί πριν από 70 χρόνια. Στη δεκαετία του ’60 χρησιμοποιήθηκε πιο συχνά και σε μέτριες δόσεις για να επιτευχθεί ανάπτυξη, και μάλιστα, λίγο αργότερα, χρησιμοποιήθηκε ήδη για αραίωση. Με την εμφάνιση νέων ποικιλιών, έχουν γίνει μια σειρά προσαρμογών, «ειδικά επειδή, σύμφωνα με τα διαφορετικά προγράμματα θρεψης αυτές οι ποικιλίες αναπτύσσονται πιο φυσικά. Ως αποτέλεσμα αυτού, τα προγράμματα ρυθμιστών ανάπτυξης έχουν ενταθεί περισσότερο σε ποικιλίες όπως το Crimson Seedless, ξεκινώντας με δύο από 1 ppm για την αραίωση και 10 ppm για την ανάπτυξη, αλλά πολλοί αγρότες έχουν καταλήξει με 20 ppm για την ανάπτυξη, κάνοντας δύο εφαρμογές. από τις απαιτήσεις που επιβάλλουν οι αγορές. Είναι κατανοητό ότι αυτό συνέβη, επειδή το GA έχει πολύ ισχυρό αντίκτυπο στο μέγεθος των τσαμπιων.

Πηγη: Red Agricola

Προσαρμογη / Mεταφορα: Κουρουκεχαγιας Λαζαρος Γεωπονος MSc Farmtrix team member